27 Ekim 2016 Perşembe

Asla


  • Asla veremediğim kilolarım
  • Asla bitiremediğim o kitap
  • Asla vazgeçemediğim çikolata
  • Asla vazgeçemediğim sivilcelerimi yolma alışkanlığım
  • Asla kolayca hayır diyememem
  • Asla kimseyi kırmak istememem ve birilerini kırmam
  • Asla iş bulamamam
  • Asla bir türlü nasipsizliğimin bitmeyişi
  • Asla tam manasıyla içimi dökememem
  • Asla disiplinli olamamam
  
Ve milyonlarca bunlar gibi olan aslalarım.. Benim aslalarım diğer insanların aslaları gibi değil.Mesela kendi hakkımda hiç bir şekilde "asla" diyemem. Asla çikolata sevmem asla mavi giymem ben şöyleyimdir asla böyle yapmam... O kadar net değilim o kadar net olamam keşke olabilseydim. Benim aslalarım böyle işte, hep olumsuz.
Bazen kendimi bir şekilde boğduğumu düşünüyorum. Asla özgür bırakmıyorum.Mahalleye insana ihtiyaç yok, içimde bir mekanizma var çılgınlarcasına boğuyor kendimi. Başka bir isimle başka türlü bambaşka yazılar yazabilecek biriyim ben. Biraz şizofrenik bulmuyor değilim halimi. Bazen oturup tüm bunların nedenini düşünüyorum. Yaşadığım coğrafya mı doğdugum ailemi yoksa sadece ben böyle olduğum için mi böyleyim? Tüm bunlar kader mi yoksa ben sadece böyle olmayı seçiyor muyum?
Geçen sene bir kitabın içinde çocukluktan kalma bir notumu buldum. İdeal insan tanımlamaları yapmışım ve bunu kendime ödev vermişim. Ömrüm o ideal insana kavuşamamanın hüznüyle geçiyor.   Bana bu "ideal" kalıplara sokma aşkını kim verdi? Keşke birileri ideal olmasamda mutlu ve makul bir insan olabileceğimi öğretseymiş. İnsan ideal olmasa da hatalarıyla kusurlarıyla da güzeldir yeterki arsız olmasın. Yeterki vicdanı kaybolmasın. Çocuğum olursa en büyük öğüdüm bunolur herhalde. İdeal olma kendin ol mutlu ol kendi yolunu kendin çiz özgür ol ruhun özgür olsun inandığını her mecrada cesurca söyle asla kişilik bozukluğun varmış gibi davranma insanlara sayfı duy ve onlardanda o saygıyı söke söke al. İdeal olma, belli kalıplara girme. Allahın öğrettiği çizgi de kendince yaşa, öyle mutlu ol, mutlu bir müslüman ol.
Yirmi sekiz yaşındayım. Hayatın hem çok başında hem çok sonundayım. Hala kendime dair bir şeyleri değiştirebilme umudu var içimde.İçimde merhamet var çünkü. Yanlışlarımı kendi içimde affedecek hoşgörümde olmalı? İçimde çokça sevgi var. Bu sevginin birazcıgını kendime ayırıp bazı şeyleri kolaylaştırsam mesela.
Mesela mesela..
Keşke bu kadar teknoloji olmasaydı.

1 yorum:

  1. Son cümlen kopuk gibi duruyor ama aslında şahane bağlamışsın. (O kısma girmiyorum yine de)

    İdeal karakter takıntısı benim hayatımın da büyük bir kısmını hiç etmiştir. Ama yavaş yavaş geçiyor merak etme. Bir 30 dönemecinde, bir de 35 dönemecinde level atlıyorsun, bu meseleleri o kadar takmamaya başlıyorsun. Yine bir takım huzursuzluklar oluyor ama eskiyle karşılaştırılamayacak kadar az. Tabi ömrün yarısı bitmiş oluyor o sırada. Bunu içimize koyanı bulursam benim de bir çift lafım olacak yani. :) İnşallah kendi çocuklarımızın içine daha güzel şeyler yerleştirebiliriz. Amin

    YanıtlaSil

Birşeyler söyleyesim geldi