25 Şubat 2017 Cumartesi

Mülteci

Hayatımın bitse de gitsek bölümünden merhabalar efendim.

Her günüm, sanki yağlı ellerimle kafamı kaşımışım, yanlışlıkla köpek bokuna basmışım da onunla yeni paspas yapan teyzenin gözü önünde paspasladığı yeri pislemişim gibi geçiyor.

Hayat, muhakkak bir imtihan alanı. Tek tesellim budur. Bir de efendimiz (sav) yaşadıklarını düşünüyorum. Çünkü düşünmek zorundayım. Düşünmezsem yaşadıklarıma sabredemem, ders çıkaramam ve dolayısıyla bu imtihanların hepsi boşa gider. Ne fena...
Benimkiler dert değil. Sizinkiler de değil.
Çok yaşayamadığımız bu dünyayı çok takan beyinlerimize gelsin.



1 yorum:

  1. Okuyunca direkt, haydeee dedim, benim de böyle bu aralar. İnsanı bir nebze de olsa rahatlatmıyor biliyorum ama böyle olması, gene de yazmak istedim. Sanırım bu çok takmama olayını başardığımızda hakikaten güzel olacak.

    YanıtlaSil

Birşeyler söyleyesim geldi